Relacja między człowiekiem a agentem AI w pracy kreatywnej przypomina współdziałanie dwóch odmiennych umysłów siedzących przy jednym biurku. Pierwszy z nich – ludzki – wnosi intencję, emocjonalny wydźwięk i osobiste doświadczenie. Ten drugi – agent – oferuje błyskawiczne przeszukiwanie ogromnych zbiorów informacji, generowanie wielu wariantów i porządkowanie chaotycznych pomysłów w spójną całość.
Przy tworzeniu tekstu agent może odgrywać rolę pierwszego szkicownika: podaje propozycje ujęć, podsuwa alternatywne struktury zdań albo sygnalizuje miejsca, w których wywód traci klarowność. Autor natomiast rozstrzyga, które z tych podpowiedzi zaakceptować, a które odłożyć na bok, bo tylko on zna głębszy sens całego przekazu.
Podobnie przedstawia się to w pracy graficznej czy dźwiękowej. Agent przygotowuje warianty kolorystyczne, układa wstępne motywy, porządkuje surowe materiały. Człowiek nakłada na to osobisty sito artystyczny, wybierając to, co wkomponowuje się w jego wizję. Granica między wkładem maszyny a udziałem człowieka staje się płynna, ale to właśnie ta płynność daje najbardziej intrygujące efekty.
Najważniejsze w takiej współpracy jest jasne określenie ról na początku. Jeśli człowiek postrzega agenta jedynie jako wykonawcę poleceń, marnuje jego możliwości do intrygowania nieoczekiwanymi połączeniami. Jeśli natomiast przekazuje mu pełną kontrolę, ryzykuje utratę własnego głosu. Najtrafniejsza droga leży w równowadze – agent jako uważny rozmówca, człowiek jako końcowy sędzia estetyki.